: )

14 روزه دیگه وبم دوساله میشه اما این پست واسه تبریک یا این چیزا نیست

تو این دوسال با خیلی ها آشنا شدم خوب بد کم زیاد تا جایی که میتونستم کمکشون کردم نوش جونشون

ولی هیچکس نموند همه رفتن هرکی به یه شکل هر کی به یه دلیل حتی اون کسی که باهاش این وبو درست کردم (حتی اولین عکس های وبم هم دیگه نموندن رفتن پاک شدن)

روزای قشنگی ، روزای بد ،گاهی تلخ بود گاهی شیرین ... امیدوارم همه کسایی که اینجا باهاشون اشنا شدم چه اونایی که بهم لطف داشتن چه اونایی که بهم بی لطفی کردن هرجا هستن حالشون خوب باشه

گمونم دیگه پایان منم رسیده ... دیگه به فکر پاک کردن این وب یا حداقل دیگه رها کردنش افتادم

به نظرم دیگه کاغذام تموم شد جایی واسه یه نقطه ی جدید نمونده که بخوام برم سر خط

و سخن پایانیم

هر وقت شروع کردید به کسی کمک کردن شما تو مشکلاتش شریک شدین اون مشکل یا کمکتون بلاخره روزی تموم میشه ممکنه کم طول بکشه مثل کمک در حل یه مسئله ریاضی یا طولانی مثل دلخوشی یه نفر شدن اما اخرش تموم میشه وقتی تموم شد دیگه تموم شد انتظار نداشته باشید که شرایط همونجوری باقی بمونه و شما همون ادم عزیز بمونید دنیا بی معرفته بعضی از ادماش بی معرفت تر زود فراموش میکنن... فراموش میکنن که اولش چی بودن چه حالی بودن ، دردی که داشتن رو .یا چیشد که باهات اشنا شدن حتی یادشون میره دلیل کنارت بودنشون تو مدتی که پیشت بودن این بوده که بهترین ادمی بودی که میتونستن پیدا کنن ...

در نتیجه رفقا اگه کسی روزی با دلی شکسته یا کمری خم شده زیر غم پیشتون اومد دستشو بگیرید خیلی حس قشنگی داره ... خیلی قشنگه که ببنی کسی از بودنت خوشحاله ...

اما یاد حرفای من بیوفتین و از همون اول خودتونو اماده کنید واسه فراموش شدن و تموم شدن

پایان